Slagwerkgroep Zeelandia

Zeelandia heeft een slagwerkgroep, die in Zeeland en ver daarbuiten successen boekt. Dat is vooral de verdienst van instructrice Inge van Abel, die in 1991 bij Zeelandia aantrad. Dank zij de voortvarende aanpak van de instructrice en de inzet van de leden van de drumband is dat gelukt. Het resultaat is nu een slagwerkgroep die successen boekt met vooral veel melodisch slagwerk.

De slagwerkgroep is betrekkelijk jong, ze is in de jaren zestig van de vorige eeuw opgericht. Dat ging overigens toen niet echt van harte, maar meer omdat het toenmalige bestuur inzag dat ze anders geen jeugd meer aan zich zou kunnen binden.

In de algemene vergadering van Zeelandia van 16 juli 1960 wordt bij de rondvraag voor het eerst gesproken over de vraag of Zeelandia niet een drumband dient te krijgen. "Deze kwestie zal in een bestuursvergadering besproken worden, maar momenteel zitten wij nog met een schuld op de instrumenten en deze drukt nu vooral in het eerste jaar nog zeer zwaar", zo meldt het verslag van die vergadering. Het zou uiteindelijke de aanzet voor de oprichting van de drumband worden.

Op 23 juli 1962 is het zover. De voorbereidingen zijn al in volle gang en in de algemene vergadering wordt besloten "een willekeurig gemengde drumband op te richten." De tromslagers bij de harmonie krijgen de voorkeur als 't eenmaal zover is om dieptrom of de overslagtrom te bespelen. Tot de oprichting wordt besloten nadat "deze kwestie al meerdere malen aan de orde is geweest." Omdat zusterverenigingen in de omgeving ook al een drumband hebben, kan Zeelandia niet achterblijven. Via een circulaire worden kandidaten gezocht in de leeftijd van 15 tot 18 jaar. Het ging er nog ouderwets aan toe, zoals blijkt uit de bereidheid van harmonie-directeur Frans Ekstijn om "door een strenge selectie op muzikaal gebied de eventueel gegadigden te testen en een muzikale opleiding te geven van ongeveer 3 maanden en de definitieve gegadigden uit te zoeken voor de harmonie of drumband".

Het loopt in het begin niet zo geweldig, maar dankzij aanhoudende inspanningen kan de drumband begin 1963 van start gaan met repetities. In dat jaar zijn de trommen en andere instrumenten aangekocht. Alles bij elkaar gaat het om een bedrag van tegen de 3000 gulden. En voor de 17 leden van de drumband moeten er natuurlijk ook uniformen komen. Dat loopt ook aardig in de papieren. De firma Seesing en Zonen uit Keyenborg (Gld) stuurt in maart 1964 een rekening van bijna 2700 gulden. Later dat jaar treedt Leo Laurenssen aan als tamboer-maître en ook voor hem moet er voor bijna 300 gulden een uniform worden aan-geschaft.

Leo Laurenssen, muzikant bij de harmonie is vrij snel na de oprichting van de drumband ook de instructeur geworden van dit nieuwe onderdeel van Zeelandia. In het prille begin hebben mensen van buiten Zeeland, onder anderen Gerrit Cortjens uit Volkel, de repetities geleid. Maar onder leiding van Leo Laurenssen kan de drumband spoedig mee uitrukken. Toch duurt het nog tot de algemene vergadering 9 oktober 1965 voordat de drumband leden ook als "werkend lid" van Zeelandia worden aangenomen. Dat gebeurt met een toepasselijke toespraak van voorzitter M. Tunnissen. "De drumband is een nieuw instituut, dat opgericht is en evenwel een vereniging is zonder rechtsgeldigheid. De drumband dankt haar bestaan aan de Harmonie en is een daadwerkelijk onderdeel van de Harmonie, die officiëel erkend is en rechtspersoonlijkeid heeft en de drumband heeft deze rechtspersoonlijkheid door de harmonie", zo noteert de secretaris in zijn verslag.

Zeelandia had er op deze manier een mooi 'visitekaartje' bij. Die uitdrukking gebruikte burgemeester F. Verheijen van Zeeland toen de drumband voor het eerst optrad. "We hebben in Zeeland nog nooit zo'n prachtig visitiekaartje gehad", zo luidde zijn compliment. Het betekende de start van een drumband, die vele jaren lang onder leiding van Leo Laurenssen kleur en fleur zou geven aan vele gebeurtenissen in Zeeland.

Het ledental van de drumband heeft vanaf het begin geschommeld tussen de tien en de twintig. In de jaren zestig en zeventig groeide de drumband uit tot een hecht gezelschap. Een groep jongelui, die met veel inzet en veel plezier muziek maakte. Dat ondanks het feit dat de omstandigheden niet altijd even gunstig waren. Om te kunnen repeteren heeft de drumband dikwijls moeten verhuizen: van het parochiehuis naar de zaal Van Casteren, in zaal Van der Coer, in café De Bonte Oss en in het bondsgebouw, later heemkundegebouw. In 1978 kreeg de drumband de beschikking over een ruimte bij de kantine van de tennisclub. Ze deelde die samen met de hobbyclub. Tien jaar lang hebben daar de drum-bandleden geoefend. Het contact tussen drumband en harmonie is lang beperkt gebleven. Voordat er concerten werden gegeven wordt er meestal een keer samen gerepeteerd. In 1988 kregen zowel harmonie als drumband nieuwe uniformen. Doordat voor beide onderdelen eenzelfde uniform werd gekozen is het verschil ook kleiner geworden.

Leo Laurenssen heeft tot december 1982 de muzikale leiding van de drumband in handen gehad. In die maand werd hij opgevolgd door Hans van Oosteroom uit Beers. Die bleef niet lang, want in de herfst van 1984 nam Leo Laurenssen opnieuw de leiding weer over. Dat gebeurde in een tijd, dat de drumband een moeilijke tijd doormaakte en nog door zou maken. De belangstelling liep terug en het kostte moeite om alles in stand te houden.

Eind 1987 stopte Leo Laurenssen na zoveel jaar van veel inzet en inspanning. Zeelandia besloot met de drumband te proberen nieuwe wegen in te slaan. In oktober 1987 werd Maarten Meulendijks uit Aarle-Rixtel als instructeur aangesteld. Een professionele slagwerker, die een conservatoriumopleiding had gevolgd. En daarmee veranderde het karakter van de drumband. De kleine groep die was overgebleven leerde op een heel nieuw instrumentarium slagwerkmuziek maken, die heel wat meer bleek in te houden dan op een trom slaan. De successen op concerten bleven niet uit. Het probleem om voldoende leden te werven was gebleven. Maar mondjesmaat stroomden nieuwe drumbandleden toe.

Eind 1990, ruim drie jaar na zijn komst naar Zeeland kreeg Maarten Meulendijks een vaste baan aangeboden in een professionele slagwerkgroep. En dat betekende dat hij afscheid moest nemen van Zeelandia. Ruim drie jaar gaf hij les aan en instrueerde hij de drumband van Zeelandia.

In januari 1991 kwam  Inge van Abel, toen nog uit Wilbertoord en later woonachtig in Mill aan het hoofd van de drumband. Zij kon verder borduren op het werk dat is verricht door Leo Laurenssen en door Maarten Meulendijks, maar zorgde in het midden van de jaren '90 van de vorige eeuw voor een omslag bij de drumband. Onder haar bezielende leiding werden nieuwe muzikanten opgeleid en werd vooral ook het instrumentarium uitgebreid met melodische instrumenten. Dat heeft geresulteerd in een totaal vernieuwde drumband, die eigenlijk beter valt aan te duiden als slagwerkgroep. De groei kwam er weer in. In 2006, na ruim 15 jaar besloot Inge te stoppen. Zij had in Zeeland een groep slagwerkers gevormd, die er in aantal en in kwaliteit heel anders uitzag dan bij haar aantreden. De opvolging van Inge bleek niet zo gemakkelijk. Er zijn enkele kandidaten op bezoek geweest, maar dat bleek geen goede keuze te zijn. De keuze viel uiteindelijk op iemand uit eigen kring, Robbert Hendriks, die zijn sporen in de muziek heeft verdiend. Als kleine jongen ooit bij de drumband begonnen, door Inge verder opgeleid en later ook semi-professioneel muzikant bij het tamboerkorps van de mariniers. Met Robbert Hendriks kan de slagwerkgroep verder bouwen. Een slagwerkgroep die inmiddels uit 15 muzikanten bestaat.

<< Terug naar de vorige pagina